5 albums die onterecht in veel eindejaarslijstjes ontbraken

Via allerhande kanalen werd je als lezer in december overspoeld met eindejaarslijstjes. Om niet een zoveelste lijst te publiceren met de beste albums van het afgelopen jaar, besloten wij enkele in vele lijsten schromelijk over het hoofd geziene releases toch nog één keer onder de aandacht te brengen. Verwacht je dus niet aan een lijstje met wederom Kendrick Lamar, Drake, Future, Tame Impala, Sufjan Stevens en The Game, maar wel één met artiesten die zeker een luisterbeurt verdienen – mocht je ze nog niet kennen!

Faze Miyake - 'Faze Miyake'

Het staat vast dat een heel album samenstellen als grimeproducer geen sinecure is. Toch toont Faze Miyake op zijn debuut aan dat hij meer kan dan bangers (à la 'Take Off') produceren. Zelf geeft hij immers aan niet alleen inspiratie te putten uit de grimescene, maar uit de hele UK underground. Daarnaast schakelde hij enkele vocalisten in om zijn album extra kleur te geven. Onder meer Little Simz (die zelf ook met een fraaie plaat kwam aanzetten dit jaar), Sasha Go Hard en Family Tree leveren vingervlugge verzen af. Voor alle liefhebbers van grime, dubstep, trap en de stevigere hiphop is dit met andere woorden de ideale plaat om de boxen in de auto nog eens aan een grondige test te onderwerpen!

 

Milo - 'so the flies don't come'

You don’t know Milo? Now you do. Om maar te zeggen: het is niet Jonathan Vandenbroeck aka Milow. Integendeel, Milo is een jonge, zelfverklaarde nerd en rapper uit Wisconsin die in 2015 met een solide soloplaat op de proppen kwam. “Overconfidence is the greatest enemy” klinkt het in het begin; Milo’s rhymes zijn inderdaad allesbehalve brag & boast. In ‘@yomilo’ verplaatst hij zich zelfs in het perspectief van de fans en de critici die zich op Twitter over hem uitlaten. Kortom: een kort album boordevol interessante (en obscure) referenties (zoals ‘Hagakure, The Book of the Samurai’) evenals een goede portie wordplay waarbij er een perfecte match is tussen enerzijds Milo’s (gebrek aan) flow en de lome, schijnbare lo-fi beats van Kenny Segal. Een aanrader!


 

Seven Davis Jr. - 'Universes'

De schitterende cover van ‘Universes’ zorgt er samen met de intro voor dat je als luisteraar meteen naar een ander universum wordt gekatapulteerd, eentje waar Seven Davis Jr. met zijn hese stem de plak zwaait. Helpers van dienst zijn Kutmah, Flako en Julio Bashmore (die dit jaar met ‘Knockin’ Boots’ ook een geslaagd debuut uitbracht). De meeste nummers zijn uptempo en voorzien van een uitstekende groove zodat het onmogelijk is om met beide voeten op de grond te blijven. Eén van de zeldzame keren dat het tempo wordt teruggeschroefd, krijgen we 'Fighters' voorgeschoteld: een oprechte, emotionele ballad over de waanzin van oorlog.Naast ‘Universes’ bracht Seven Davis Jr. dit jaar ook een indrukwekkende remix van Beat Spacek en een vette 12” getiteld Wild Hearts uit.


 

Beat Spacek - 'Modern Streets'

Je kan Steve Spacek onder meer kennen van Africa Hitech of zijn soloplaat ‘Space Shift’ uit 2005. Maar deze ‘Modern Streets’ onder zijn nieuwe alias Beat Spacek leunt bij geen van beiden aan. Het is een album bijna volledig gemaakt met iPad- en iPhone-apps met daarover de zoetgevooisde falsetto van Spacek zelf. “Gemaakt met apps? Dat moet wel amateuristisch klinken…” hoor ik jullie luidop denken, maar niets is minder waar! Ondanks de technische beperkingen slaagt Spacek erin om een allegaartje aan stijlen te ontwikkelen, die wonderwel goed bij elkaar passen. De experimentele beats, gaande van dub (‘Stand Firm’) tot bleepy electro (‘Gotta Get Some Music’), kruipen onverwachts in je hoofd en voor je het weet hebben alle melodieuze riedeltjes zich in je geheugen gevestigd.

 

Sonnymoon - 'The Courage of Present Times'

Zoals je op de coverfoto van dit artikel kan zien bestaat Sonnymoon uit een man en een vrouw, met name Dane Orr en Anna Wise. Wat? Je herkent die tweede naam van ergens? Klopt! Anna Wise featurede op Kendrick Lamar’s ‘good kid, m.A.A.d city’ (het nummer ‘Real’) en ‘To Pimp A Butterfly’ (zowel ‘Institutionalized’ als ‘These Walls’). Ook bij Sonnymoon wordt de sterkte van haar eigenwijze stem ten volle benut. Op veel nummers vervult Anna’s stem namelijk veeleer de rol van een instrument dan van een zangeres. Dane Orr zorgt dan weer voor de muzikale omkadering met subtiele doch funky baslijntjes en originele, atypische beats die desondanks toch poppy aanvoelen.
 

Om het artikel te besluiten, geven we zeer kort nog enkele losse shout-outs naar de mechanische knallers van Jlin (‘Dark Energy’), de energieke raps van Ratking (‘700 Fill’), de producties van Dub Phizix, Calibre, Marcus Intalex etc. voor DRS (‘Mid Mic Crisis’), de drie hoogst experimentele tapes van internetrapper Lil Ugly Mane (‘Third Side of Tape’), de trappy en trippy hiphop van Jazz Cartier (‘Marauding In Paradise’), de laidback “Roll up nigga, ‘cause I’m trying to get high as fuck”-mindset van Chester Watson (‘Tin Wooki’), de Pharrell-freshness van Snoop Dogg (‘Bush’), de dromerige en dystopische klanken van Jam City (‘Dream A Garden’), de pulserende techno van Benjamin Damage (‘Obsidian’), de verrassende beats van o.a. Four Tet voor UK rapper Roots Manuva (‘Bleeds’), de helemaal niet gestopte Jonwayne (‘Jonwayne Is Retired’ EP), de atypische drum ’n bass-bangers van Fixate (‘Throwback Therapy’ EP), de ludieke liquid van Halogenix (‘All Blue’ EP) en ten slotte de hilarische Sef & Faberyayo collab op foute saxbeats van Michael Franks onder de naam Yous & Yay (‘Achtergrondmuziek Voor Gearriveerden’EP ).



All new articles