Castro van ‘Shockgolf’ tot ‘Antidepressiva’

Castro a.k.a. Papa Castro is een van de grondleggers van de Nederlandstalige hiphop in België en volgens sommigen zelfs de godfather van de Vlaamse rapscene. We hebben er lang naar uitgekeken maar nu heeft Castro de eerste track van z’n nieuwe project gedropt. 'Verkrachte Verandering' heeft een New-skool sound en aan een message ontbreekt het de track ook niet. Dat belooft!
 

Deze eerste single is op een New-skool beat, maar toch slaag je erin daar een boodschap bij af te leveren. Mogen we meer Castro op dit soort beats verwachten?

Nee, althans niet op dit album. Ik heb deze track vooral gedaan als knipoog naar de jongere generatie. Om te laten zien dat harde rhymes ook kunnen op die nieuwere sound, ook in het Nederlands. Maar ik zou geen volledig album maken op synth beats want dat zou me, denk ik, niet bevredigen. 'Antidepressiva' heeft dezelfde diversiteit aan beats als 'Shockgolf'. Ik laat me beïnvloeden door jazz, wereldmuziek en zelfs klassiek in mijn keuzes. Maar ik selecteer mijn beats altijd op gevoel en ik kies voor een sound waar mijn stem bij past. Dit album is muzikaal wel wat rijper dan 'Shockgolf'. Niet alleen dankzij de producties van onder andere Kenshin, Cozone en Fatty K,  maar ook door de muzikanten en natuurlijk door de technische middelen, die veel veranderd zijn sinds 2003.


Naast de technische middelen, is ook hiphop in al die tijd een pak veranderd. Hoe ervaar je dit zelf als artiest?

Ik vind zeker niet alles goed van wat er nu uikomt, maar als artiest vind ik bepaalde van die recente ontwikkelingen wel lekker klinken en laat ik het toe als invloed. Ik heb de gewoonte om altijd het beste uit verschillende werelden te nemen, en dat doe ik in mijn muziek ook. Het valt mij op dat hiphop blijft vertragen met de tijd. Zelf maak ik meestal beats rond de 90BPM, maar beatmakers sturen mij meestal tragere beats. Ik heb me daar als MC wel deels aan aangepast. Wel mis ik de DJ's op die hiphopnummers, het is jammer dat er nog zo weinig scratches zijn. Doordat hiphop en alles wat onder die noemer geduwd wordt mainstream geworden is - en zelfs pop lijkt te gaan vervangen - zijn de andere elementen van onze hiphopcultuur en de unity mijn insziens naar de achtergrond verdwenen. Niet dat het vroeger allemaal goed was, want het ging er vaak agressiever aan toe tussen crews en hiphoppers. Maar anderzijds was er wel een soort samenhorigheid. Eenheid in competitie zeg maar. Maar ik maak me daar geen zorgen over, de heads zullen er altijd zijn en die onderstroom blijft het fundament van de hiphopcultuur.


Je album 'Shockgolf' wordt algemeen bestempeld als een mijlpaal binnen de Vlaamse rapscene. Hoe sta je hier zelf tegenover?

Ik heb dat eigenlijk achteraf ontdekt, een jaar of twee of drie geleden. Ik kwam toen in contact met de jongere generaties MC's en toen ben ik pas beginnen begrijpen dat 'Shockgolf' echt wel bepaalde mensen heeft beïnvloed op muzikaal vlak. Ik had daar tot dan dus totaal geen benul van, misschien ook wel omdat er toen nog geen sociale media was. Je wist niet echt hoe ver je muziek gegaan was en of ze was blijven hangen. Destijds stond ik daar totaal niet bij stil, maar ik beschouw het wel als een eer. Het doet denk ik aan elke artiest plezier als mensen na meer dan tien jaar nog altijd je plaat luisteren.


Hoe denk je nu terug aan de periode van 'Shockgolf'? Hoe heb je deze periode toen aangevoeld? En hoe denk je er nu over?

Met de mensen met wie ik toen allemaal werkte, zowel in Nederland als België, hadden we ergens wel door dat we in een soort pioniersperiode zaten en dat er nog veel onontgonnen gebied was. Dat gaf een speciale sfeer. Maar anderzijds denk je niet echt na waar het naartoe gaat, je doet gewoon wat je graag doet, uit liefde. Het kostte ons meer geld dan dat het ons opbracht. Vergeet niet dat hiphop toen bij het grote publiek een onbekend genre was. Bovendien was alles echt artisanaal. We traden op met minidiscs en stuurden elkaar CD's met beats per post op! Ik deed alles in eigen beheer, van A tot Z: boekingen, street promo, tournees, ... En dat met beperktere middelen dan nu. In die zin was het wel hard werken. Maar ik mis die periode wel, zeker de hele Propaganda Tour met Outspoken Members, Spacekees en Terilekst. Die was achteraf gezien wel redelijk uniek, op zijn niveau natuurlijk.


Iedereen die je muziek kent, weet dat je de mensen keihard een geweten probeert te schoppen. Hoe schat je zelf de impact in van Vlaamse rappers op onze samenleving?

Ik denk dat de invloed van iedereen groter is dan hij of zij zelf denkt. Veranderingen in de geschiedenis zijn nooit gestart met een meerderheid. Daarom is de ogen openen van één enkel persoon al een belangrijke stap. Zin voor kritiek en inzichten kunnen ook viraal gaan zeg maar (lacht). Rappers kunnen dankzij hun muziekstijl veel mensen aanspreken en ik vind het de taak van een artiest om die positie te gebruiken. Voor 'Shockgolf' had ik mezelf voorgenomen dat het album pas geslaagd zou zijn als ik dankzij mijn muziek minstens één persoon de ogen kon openen. Ik weet van verschillende fans dat dat gelukt is en dat heeft mijn overtuiging bevestigd dat het wel degelijk uitmaakt om over bepaalde zaken te spreken. Veel artiesten zijn daar bang van, en dus censureren ze zichzelf. Zeker als ze van hun muziek moeten leven. Het is ook niet altijd gemakkelijk hé? Maar rappen over geld en drugs, daar heb ik geen behoefte aan. Rappers die niet verder geraken dan de gebruikelijke clichés hebben volgens mij als enige impact dat ze een flink pak vooroordelen bevestigen en vooral een maatschappijmodel waarin geld boven alles staat. Maar pas op! Ik hoor liever een dope MC over bitches rhymen dan een wacke wereldverbeteraar over het regenwoud wauwelen. Zo old school ben ik dan wel weer!


Naar welke Vlaamse artiesten luister je zelf?

Ik ga eerlijk zijn, ik luister vaker naar Franse hiphop en er zijn niet echt artiesten in ons land van wie ik een volledig album luister. Ik verwacht wel veel van het album van Pepe. Maar ik hoor wel goede dingen van Fatih, Froze, Scale, Storme, Red Ang & Vermeire, Stikstof, Safi & Spreej, de gasten van Marmalade en niet te vergeten: heel de West-Vlaamse scene met o.a. Phatmark. Maar een album op het niveau van een Fresku bijvoorbeeld, daar wacht ik wel nog op. Al loopt er in Nederland van dat soort talent ook niet meer dan een handvol rond.
 

Wij kijken in elk geval al uit naar Antidepressiva! Check in afwachting van het volledige album zeker en vast al de videoclip van 'Verkrachte Verandering'!

 

 

 

Check ook:
Brihang over zijn debuutplaat en druk leven: “Met de taal wrikken en met de kunst wroeten”



All new articles