Girls go BOOM: “We willen een ruimte creëren waar meisjes zich geïnspireerd voelen”

Op vrijdag 16 december is het in Rotterdam te doen en op zaterdag 17 december in Gent. Dat weekend stelt Girls go BOOM hun launch voor in het Nederlandse Roodkapje en het Gentse In de ruimte. Voor ons de perfecte gelegenheid om eens een babbeltje te slaan met oprichtster Lindsi Dendauw. Met haar fuck you-attitude en feministische visie, of common sense, probeert ze een platform te bieden aan vrouwen die hun zegje willen doen in de muziekindustrie.
 

Kan je iets meer vertellen over wat Girls go BOOM precies doet?

Ik heb Girls go BOOM opgericht met een paar vriendinnen, omdat we persoonlijk nogal wat gefrustreerd raakten dat we zo weinig meisjes op een podium zagen. Vooral toch in genres waar er een iets hardere gitaar aan te pas komt. Wij zijn zelf heel erg geïnspireerd door de Riot Grrrl beweging. Die kaartten in de jaren negentig al seksisme in de muziek aan. Bands als Bikini Kill en Bratmobile eisten als meisjes hun plaats op het podium op. We zijn nu zo’n twintig jaar verder nadat Kathleen Hanna "Girls to the front" riep, en toch lijkt de rock-’n-rollwereld nog altijd een dick fest te zijn. De muziekindustrie lijkt zich wel bewust te worden van het probleem. Er zijn meer vrouwelijke muzikanten die zich openlijk uitspreken over het seksisme dat ze meemaken en de grote festivals krijgen zure kritiek te verduren wanneer ze enkel mannelijke acts op hun affiche plaatsen. In de VS en de UK zijn er een hele hoop stevige girl bands die fantastische muziek maken, maar in België en Nederland zijn de meisjes nog verdomd stil. Dat willen we dus met Girls go BOOM doen: girl bands een podium geven en zo ook meisjes inspireren om zelf een instrument op te pakken en lawaai te maken.
 

Jullie zetten in op verschillende kunstvormen; liefst allemaal van een vrouwelijke hand. Is het niet moeilijk om dat onder één noemer te verenigen?

Het gaat allemaal om de attitude. Om je niet te verontschuldigen en je plaats op te eisen als meisje en als artiest. Onze focus ligt op muziek en op girl bands in genres als punk, noise en garage. Maar als iemand erin slaagt om met diezelfde fuck you-attitude gedichten te schrijven, te schilderen of zelfs borduurwerkjes te maken, dan is die ook meer dan welkom bij ons. We willen met Girls go BOOM een ruimte creëren waar meisjes zich geïnspireerd voelen om hun gedacht te zeggen, op welke manier dan ook.


De statistieken liegen er niet om, er zijn wel degelijk minder vrouwelijke acts die het podium betreden. Wat is volgens jou het grootste probleem hierachter?

Zoals uit mijn onderzoek is gebleken, is er duidelijk seksisme aan de hand. Een vrouwelijke muzikante wordt veel meer afgerekend op haar uiterlijk dan haar mannelijke collega. Maar er zijn verschillende redenen waarom een hoop minder vrouwen in de muziek actief zijn. Dan gaat het overigens niet enkel over de artiesten op het podium, maar ook over zij die achter de schermen werken. Er zijn ook gewoon veel minder vrouwen aan de slag als promotor, manager of artistieke directeuren. Dat zijn de mensen die voor een groot stuk bepalen welke artiest doorbreekt en welke niet. Een vrouw in de muziekindustrie moet daardoor dikwijls dubbel zo hard knokken om hetzelfde respect te verdienen. Ik merk vooral dat de bandcultuur, als puber samen met je maten een gitaar oppikken en wat beginnen prutsen met die gitaar, iets typisch jongensachtig is. Net dat is hoe groepen ontstaan. Mijn vriendin mocht bijvoorbeeld van haar moeder geen gitaar spelen, maar ze kocht haar wel met veel plezier een veel duurdere piano. Want dat is iets voor meisjes.
 

De drempel om toe te treden tot de cultuurwereld blijft voor vrouwen redelijk hoog en dan is het nog het seksisme in de sector zelf waar we tegenop moeten boksen. Is een beter beleid dat diversiteit vooropstelt een mogelijke oplossing?

Gaëlle Vanhaverbeke heeft een pracht van een thesis geschreven over dit onderwerp. Haar conclusie is dat er behoorlijk veel vrouwen van start gaan in de culturele sector, maar dat die daar snel weer mee stoppen. Wat je ook doet in de muziekindustrie, de kans dat het een 9-to-5 job zal zijn, is klein. We leven nog altijd in een wereld waar het vooral vrouwen zijn die voor de kinderen zorgen. Maar dat is natuurlijk een probleem dat eigenlijk geldt voor de gehele zakelijke wereld. Die stereotypen over hoe vrouwen zouden moeten zijn, werken gewoon immens belemmerend. Ik denk dat de muziekindustrie vooral moet leren dat een gezonde mix tussen genders heel voordelig kan zijn en een mooi product kan opleveren. Mannen en vrouwen genieten in gelijke mate van muziek, dus waarom zou dat niet weerspiegeld worden in de manier waarop die gemaakt wordt?
 

Zijn er artiesten, festivals, concertzalen, managements… die al een dergelijk beleid nastreven?

Voor zover ik weet, zijn er in België geen zalen of festivals die zo’n beleid handhaven. Maar ik kan natuurlijk fout zijn.

 

 

“Feminist” is de jongste jaren een negatief woord geworden. Hoe sta jij tegenover het beeld dat de maatschappij heeft van feminisme?

Ik ga nu echt klinken als een kwade feministe, but well fuck it. Feminisme is een lelijk woord geworden, omdat het iets is wat de status quo bedreigt. Het is een kritiek op de manier waarop onze maatschappij georganiseerd is. Daarom heeft het patriarchaat van feminisme iets negatiefs geprobeerd te maken en gebruiken de mensen die zich door ons bedreigd voelen van die belachelijke beelden als “feministen zijn humorloze vrouwen die hun bh verbranden blablabla”. Je kent de clichés vast, ik hoef ze je niet uit te leggen. Dat idee zorgt ervoor dat mensen, onder wie ook vrouwen, zich geen feminist durven te noemen, omdat ze niet willen verenigd worden met dat beeld. Terwijl de test om te zien of je een feminist bent eigenlijk heel simpel is: geloof je dat mannen en vrouwen gelijke rechten verdienen? Het antwoord is ja? Proficiat, je bent een feminist!
 

Daartegenover heeft de popcultuur zijn eigen vorm van feminisme ontwikkeld met bijvoorbeeld Beyoncé en Taylor Swifts squad als boegbeelden.

Ik ben niet altijd fan van dergelijk 'popcultuur feminisme', zoals de Spice Girls met hun girl power, omdat dat vaak gaat om een idee die uitgebuit wordt om een product te verkopen. “Je bent een geëmancipeerde vrouw, dus koop onze schoenen!” Dat is pure commercialiteit, wat kapitalisme is, wat weer patriarchaat is. Maar wanneer artiesten als Beyoncé en Taylor Swift openlijk zichzelf als feminist identificeren en over vrouwenrechten zingen, dan kan ik dat alleen maar toejuichen. Het draait allemaal om rolmodellen. Als een meisje zich kan identificeren met iemand die ze bewondert, al is dat nu Beyoncé, Kathleen Hanna of Lena Dunham, dan werkt dat als een immense empowerment.
 

Niet alleen op het podium, maar ook in het publiek zijn de vrouwen vaak in de minderheid. De vooroordelen stapelen zich ook op, van “bende schreeuwende fangirls” tot “wat doet een meisje in de moshpit?”. Heb jij als vrouw ook al zulke clichés naar je hoofd geslingerd gekregen?

Ik heb vriendinnen die dingen te horen kregen als “Ga eens weg uit onze moshpit, nu is het niet meer leuk voor ons”, of dat mannen ervan uitgaan dat meisjes gitaar spelen omdat hun vriendje dat hen geleerd heeft. Vrouwelijke muzikanten worden in de media ook helemaal anders naar voren gebracht. Al eens een muziekrecensie gelezen over een meisje dat muziek maakt, waarin haar uiterlijk niet wordt beschreven? Die zijn echt zeldzaam. Het is ook gewoon gek dat we een vrouw altijd een meisje blijven noemen, maar niet hetzelfde doen met jongens. Daarom moeten we het woord meisje reclaimen. Als een geuzennaam of iets dergelijks. Met Girls go BOOM willen we dan ook duidelijk maken dat meisjes niet gewoon leuke dingetjes te zijn om op een podium naar te kijken. Girls are fucking powerful. Met onze evenementen willen we dan ook heel graag aantonen dat meisjes wel degelijk coole shit maken en dat ze hun plek op het podium verdienen.
 


Zijn organisaties die de problematiek voor vrouwen in de muziek aankaarten, zoals Girls Against (tegen seksueel geweld en intimidatie op concerten), Shesaid.so (een platform waar vrouwen in de industrie elkaar vooruithelpen) en natuurlijk Girls go BOOM, belangrijke spelers die mensen meer bewust kunnen maken van de huidige situatie?

Natuurlijk! Iedere stem die spreekt over een situatie waar er iets scheef zit, is belangrijk en het is fantastisch om te zien hoe vrouwen zich verenigen om dingen te doen veranderen. Zodra je weet dat je niet alleen bent en je een community vormt, kan je plots heel krachtige dingen doen. We willen met Girls go BOOM dan ook een echte scene in gang schoppen. Niks zou mij gelukkiger maken dan dat er mij iemand komt vertellen dat ze op een Girls go BOOM evenement meisjes heeft leren kennen met dezelfde mindset en dat die daarna een band zijn gestart. Dan zijn we zo fucking geslaagd in onze opzet!
 

Zijn er mensen naar wie je opkijkt als je hun verwezenlijkingen ziet in de industrie?

Is het oké als ik nog eens Kathleen Hanna haar naam laat vallen? (lacht)
 

Hoe ziet de toekomst van Girls go BOOM eruit?

We gaan voor world domination! We willen minstens vier keer per jaar een Girls go BOOM evenement organiseren dat muziek combineert met andere kunsten, zoals ons launch event in In de ruimte op zaterdag 17 december in Gent. Daarnaast spelen we ook met het idee om andere dingen te organiseren. Dat kan gaan van screenings van documentaires tot instrumentenworkshops. Ook zijn er een aantal organisaties waar we graag een collab mee willen doen. Aan ideeën en enthousiasme geen tekort, maar budget dat is een andere zaak! De culturele sector is fucked! Maar whatever, desnoods verkopen we koekjes tot we genoeg geld hebben om de shit die we willen doen te organiseren.

Meer informatie over het initiatief kan je vinden op hun Facebook of op de website.



All new articles