Lefto over J Dilla: “Hij kon de slechtste mc goed doen klinken met zijn beats”

Tien jaar geleden moest de wereld afscheid nemen van J Dilla. Dat vraagt om een special tribute. LeFtO bracht woensdag hommage aan de legend uit Detroit met een drie uur lange ‘Donuts are Forever’ set tijdens All Eyes On Hip Hop in de Gentse Charlatan. Wij spraken de Brusselse dj vlak voor zijn nu al memorabele eerbetoon. 

LeFto organiseerde trouwens Dilla’s allerlaatste performance. Die show vond plaats in De Centrale in Gent op 8 december 2005, amper enkele maanden voor hij overleed. All Eyes On Hip Hop host daarom een Dilla Tribute night met Illa J, de broer van Jay Dee, in De Centrale op vrijdag 5 februari

Tekst: Pieterjan Rasschaert - Foto's: Kaat Van Tiggel
 

Het is tien jaar geleden dat J Dilla overleed. Wat waren de gevolgen voor jou en de scene?

Persoonlijk ervaar ik zijn afwezigheid vooral als een leegte. Velen onder ons die hem kenden, zullen met hetzelfde gevoel zitten. We stellen ons veel vragen. Wat zou hij vandaag gedaan hebben? Met wie zou hij nu een collab doen? In de scene hangt er ook een leegte. Het is jammer dat de jongeren van vandaag hem nooit live zullen zien performen of nieuw materiaal kunnen ontdekken. Was een time travel naar zijn mooiste jaren maar een optie! Sinds zijn dood zag ik wel veel 'Dilla clones' de revue passeren. Jonge producers die gelijkaardige beats producen. Wie? No name dropping, dat is ’t veiligste. (lacht) Na zijn dood is veel ’Dilla-stuff’ gedropt die niet van zijn hand kwam.

Op je Facebook-pagina heb je een foto met J Dilla in Parijs. Was dat jullie eerste ontmoeting?

Nope, de eerste keer was in Eindhoven. We stonden samen op de line-up. Ik herinner me dat z’n platen niet arriveerden op de luchthaven, dus hij moest met de platen draaien die hij meedroeg in zijn rugzak. Dilla heeft toen met mijn platen gemixt en we hebben een korte back to back gedaan. Nadien heb ik hem nog eens kort ontmoet. De derde keer dat ik hem zag, was ook meteen de laatste keer. Zijn tour eindigde met een show in de Centrale in Gent. De ‘Wheelchair Tour’, zoals ik het noem, omdat hij in zijn rolstoel moest aantreden. De avond was echt cool. Er was niet zoveel volk in de zaal, tegen mijn eigen verwachtingen in. Maar dat is typisch. Mocht hij vandaag weer uit het niets verschijnen, dan zou de zaal overcrowded zijn.
 


 

Hou zou je die avond beschrijven?

Het was sowieso een rare avond. Niet alleen qua sfeer, maar ook om Dilla zo te zien. Hij was heel weak op dat moment, zittend in die rolstoel. We hadden het idee gekregen om een shirt te laten printen met het opschrift ‘Get well soon, Dilla’. Op het einde van zijn show hebben we het shirt overhandigd, gesigneerd door het publiek in de Centrale. Later hoorde ik dat het shirt ingekaderd was en een mooi plaatsje in de crib had gekregen.

Waarin maakte J Dilla het verschil?

Voor de meeste producers blonk hij vooral uit met de drums en de drumpatterns. Dilla had een typische signature voor drums. Niet alleen dat, hij was ook heel soulful bij het choppen van samples. Natuurlijk kunnen andere producers dat ook, maar bij Dilla was het de combinatie die hem uniek maakte. Zijn ritmisch gevoel was outstanding. Hij had de skills om louter met de beats een artiest goed maken. Al was die artiest de meest crappy mc die er was, dankzij Dilla's beats werd die onkunde verdoezeld. Er zijn nog andere producers die zoiets kunnen, zoals The Alchemist en Premier. Maar Dilla was hierin echt een master!

Welke track is jouw persoonlijke favoriet?

'Fuck The Police'. Vooral omdat er ook iets Belgisch in zit. Dat hij Rene Costy samplede, een Belgisch violist, maakt het echt dope. Vooral de message van die track spreekt mij aan. De problemen met de politie, dat is nog altijd zeer actueel.
 


 

Heb je bijzondere herinneringen aan Dilla?

Voor mij waren de laatste dagen in Gent heel speciaal. Het waren zijn laatste drie dagen in Europa. Dilla verbleef in het Holiday Inn hotel, in de buurt waar nu de Ghelamco Arena staat. Na de show in De Centrale bleef hij hier nog twee dagen chillen. Tim, zijn tourmanager, vroeg me om mijn MPC naar zijn hotelkamer te brengen. Hij zat in z’n bed, redelijk verzwakt en met handschoenen aan. Dat kwam omdat hij, naast lupus, een andere aandoening had die zijn vingertoppen aantastte. Mijn MPC 3000 koppelde hij aan een iPod-systeem, om zo toch nog te kunnen samplen. Dat is voor mij dé herinnering. Het is niet de leukste om te vertellen, maar het is wel eentje die me bijblijft. 

Hoe moeten wij ons hem herinneren?

Dat is iets héél persoonlijk en voor iedereen anders. Zijn main message was de liefde voor muziek en dan vooral veel muziek maken onder het motto not caring about a movement. Dilla deed gewoon zijn eigen ding en creëerde daardoor zijn eigen stroming.

Hoe is je 'Donuts are Forever' set van vanavond samengesteld?

Dat was niet evident. Er is zoveel materiaal. Ik heb een grote variatie in m’n set zoals classics, unreleased en exclusive material. Ik zoek een balans tussen bekende en onbekende beats. Vier uur mixen is een uitdaging, maar 'been there, done that'. Bijvoorbeeld zoals afgelopen jaar in Parijs. De energie zat toen zo goed dat de tijd voorbij vloog. Met die vibes kan ik uren doorgaan.

 

Lees ook:
Unreleased footage van J Dilla’s laatste show ooit in Gent



All new articles