CHECK OUR AGENCY For all your social storytelling needs

Roach: “Ik probeer zoveel mogelijk mijn homeboys te betrekken in wat ik doe”

Roach is een Engelstalige rapper van Limburgse bodem. Wij waren er onlangs bij op KPM en op Putrock, waar dit opkomend talent het publiek deed genieten van zijn warme flow en diepe lyrics. Wij mochten hem zelfs interviewen, zodat jij eindelijk weet wie de man achter de mic nu eigenlijk is.

 

Foto’s door Jeroen Olaerts, tekst door Melissa Awouters
 

Wat vond jij van je optreden?

Het was fijn! Het is natuurlijk altijd moeilijk om Fresku te evenaren wanneer hij net voor je speelt. Er zijn veel meer mensen die hem kennen dan mij en hij had dan ook sneller het publiek mee. Ik had een beetje zenuwen om hem te evenaren, maar uiteindelijk is het wel goed gegaan.
 

Heb je dan nog vaak last van zenuwen?

Elk optreden. Het start zo een halfuurtje voor ik het podium op ga. Maar na één of twee tracks is dat ook weer weg. Meestal doe ik gewoon mee met de artiest die voor me speelt. Even de vibe van de muziek voelen en je gedachten daarop zetten, zodat je niet aan andere dingen hoeft te denken.
 

Waar komt de naam ‘Roach’ eigenlijk vandaan?

Cockroach. Dusja, kakkerlak. Vroeger, toen ik meer into metal was, was Papa Roach mijn lievelingsgroep. Toen heb ik ook een kakkerlak op mijn enkel laten tatoeëren. Ik dacht, het staat toch al op mijn lichaam, dus dan kan ik evengoed de naam ‘Roach’ nemen. Ik speelde nog met het idee om er een acroniem van te maken, maar dan had ik daar ook nog een betekenis voor moeten vinden. Gewoon 'Roach' dus, zonder meer.
 

In 2015 kwam je eerste album uit, ‘Infinite Improbability Drive’. Heb je al plannen voor een nieuw album?

We zijn inderdaad met nieuwe muziek bezig en daarbij willen we dan vooral met live-artiesten samenwerken. Nu is alles meer loopbased hiphop, vier maten herhaaldelijk hetzelfde. Via live-artiesten willen we er meer progressie in krijgen. Dat is natuurlijk een hoop geregel, waardoor alles wat trager gaat dan normaal. Maar ja, we zijn er dus wel mee bezig.



 

Je bent zelf afkomstig uit Hasselt, maar je videoclip van ‘Oxymoron’ werd opgenomen in Genk. Wat is je relatie met Genk?

Onze Zaak is een hiphopcrew uit Genk. Zij hebben mij opgevangen toen ik pas begon en nog geen beats had. Ik had eigenlijk niks om op te rappen, ik was alleen maar een mc zonder muziek. Hun dj, Deejay Baze, heeft bijna alle producties op mijn album verzorgd. Ik kreeg ook de kans om vorig jaar samen met hen op te treden op Pukkelpop. Ze hebben me dus geholpen met mijn eerste podiumervaring en me voorzien van mijn eerste beats, dus ik heb toch wel veel aan hen te danken.
 

Veel van je collega’s kiezen ervoor om in het Nederlands te rappen, waarom kies jij toch voor het Engels?

Omdat ik helemaal niet in het Nederlands kan rappen. (lacht) Ik vind het al heel moeilijk om als Limburgse hiphopartiest toegankelijk te zijn voor een grote groep mensen. Ik ben gewoon in het Engels begonnen, ik heb het nooit in het Nederlands geprobeerd. Door mijn lerarenopleiding was mijn Engels trouwens al vrij goed.
 

Je bent momenteel nog met je stage bezig. Valt dat te combineren met je muziek?

Ja, dat lukt zeker. De optredens vallen toch meestal in het weekend, dus dat valt tot nu toe heel goed te combineren.
 

In 2015 werd je derde op Limbomania. Heeft dat je gelanceerd?

Ja, vanaf toen zijn de optredens beginnen binnenstromen. Daarvoor was ik eigenlijk alleen maar een artiest met muziek online. Opnames komen echter niet zo sterk over als live. Doordat veel mensen op Limbomania de kans hebben gehad om ons live aan het werk te zien, hebben we zeker wat aan populariteit gewonnen.
 

Merk je nu nog iets van die stijgende populariteit?

Er komen toch wel meer boekingen binnen en er staat meer volk bij de optredens. Maar om nu te zeggen dat ik handtekeningen uitdeel? Nee, dat nog niet. (lacht)
 

Wie zijn eigenlijk jouw grote voorbeelden?

Uit de Nederlandstalige scene vooral Fresku, en uit de Engelstalige scene alles van het label Rhymesayers, zoals Atmosphere en Eyedea & Abilities. Mensen die over hun leven vertellen. Niet gewoon brag and boost, maar verhalen die iets meer betekenen.


 

Je eigen teksten gaan ook diep. Je kaart heel vaak je eigen demonen aan. Zo rap je ‘Sometimes it feels like you’re better off dead’. Haal je je inspiratie vaak uit de dingen waar je mee worstelt?

Ja, toch wel. Ik denk dat het makkelijker is om te schrijven wanneer je je niet goed voelt, kwaad bent, of net heel blij. Als je in het extreme van emoties zit, is het veel makkelijker om dat neer te pennen. Alle artiesten waar ik naar opkijk zijn net artiesten die dat ook aankaarten. Ze proberen altijd echt te zijn en het te zeggen zoals het is. Ze winden overal zo weinig mogelijk doekjes rond.
 

Wat zou je doen mocht je niet bezig zijn met muziek?

Weinig in ieder geval, want dan had ik een pak minder te doen in het weekend. Als ik muziek niet zou hebben, zou ik waarschijnlijk volgens mijn diploma gaan werken. Het is fijn dat we dit allemaal met vrienden doen. Normaal zou je met vrienden allemaal ergens zitten te chillen, maar nu zijn die jongens de dj of degene die producet. In plaats van samen films te kijken, houden wij ons bezig met muziek en optredens. En muziek maken zullen we altijd wel blijven doen, zelfs al kunnen we niet meer optreden.
 

Je rapt ook over ‘mijn homeboys’. Wie zijn dat precies?

Mijn kameraden, onder wie dus de mannen van Onze Zaak. Het zijn vooral de mensen waarmee ik ben opgegroeid en waarmee ik de tijd van mijn achttiende tot mijn zesentwintigste heb meegemaakt. Dat waren toch wel turbulente tijden soms en het is fijn om dan vrienden te hebben als steun. Ik probeer zoveel mogelijk van onze vrienden hierin mee te nemen, ook voor het artwork bijvoorbeeld. Het is veel leuker dat ik kan zeggen ‘Ik heb een albumcover van een heel goede kameraad van mij’ dan dat ik zeg ‘Ik heb zoveel geld uitgegeven voor een albumcover van een bekende artiest’.
 

En wat vinden zij van wat je doet?

Ja, heel fijn natuurlijk. Het is tof dat iedereen altijd meekomt, we zijn altijd met tien tot twintig man. Zo heb je altijd een achterban in het publiek staan. Vroeger kwamen we ook samen naar dit festival, maar nu kan ik de mannen eens backstage meenemen en hen wat gratis eten of drank geven. In ruil helpen zij mij dan bijvoorbeeld met het klaarzetten. Heel fijn om die dingen samen te doen!


Check hier zijn volledige album:

 



All new articles