CHECK OUR AGENCY For all your social storytelling needs

Michaël De Geyter: “In de jaren ‘80 waren het de breakers die crop tops droegen”

Queer en gay people zijn meer dan ooit hun rechtmatige plaats in alle lagen van de maatschappij aan het opeisen. Die groeiende aanwezigheid en visibiliteit toont zich ook in de urban muziekscene. Internationaal plaveien voortrekkers als Mykki Blanco en Frank Ocean een pad naar meer normalisering van de LGBTQ+ community in een genre dat hen niet altijd vriendelijk gezind was. In deze reeks schetsen we de situatie in België aan de hand van persoonlijke portretten van gay en queer people die zich - elk op hun eigen manier - bewegen in de Belgische hiphop scene. Vandaag: Michaël De Geyter.

door Pieter D’Hooghe en Yannick Deleebeeck, foto's door Damon De Backer. Dit project werd mede mogelijk gemaakt met de steun van het Vlaams Journalistiek Fonds.

Michaël De Geyter - © Damon De Backer

Hiphop draait om meer dan muziek; naast rap en DJ’en behoren ook graffiti en break - breakdance is een foute samentrekking - tot de vier pijlers die de basis van de subcultuur vormen. Hoewel hij niet via break in de hiphopscene verzeild is geraakt, kan de 23-jarige Michaël De Geyter een sterke band met het urban genre voorleggen. Het begon op zijn 17: "Ik werd gepest op school en zocht iets waardoor ik wat aanvaarding zou kunnen vinden bij leeftijdsgenoten," begint De Geyter zijn verhaal. "Ik had vriendinnen die ‘hiphop’ dansten en dacht dat te proberen. Tot mijn verbazing amuseerde ik me keihard. Eenmaal ik in Gent kwam studeren en op zoek ging naar een plek om te dansen, kwam ik in contact met mensen die dans en hiphop heel serieus namen. Het duurde niet lang voor ik me ook begon te verdiepen in dans, de urban scene en de hele hiphopcultuur."

De verdieping kwam er door aan te sluiten bij ‘Rebounce’, een succesvolle urban dance crew die vorig jaar de eer van België mocht gaan verdedigen op het Hiphop International Championship in Phoenix, Arizona. "Bij Rebounce brengen we verschillende stijlen uit het hiphop spectrum samen. Je kunt die moves gewoon instuderen maar onze trainers vonden het heel belangrijk dat we wisten waar we mee bezig waren en voeling hadden met de historische en culturele context van de subgenres. Een maand lang hebben we ons toegelegd op het leren kennen van de hiphopcultuur, de geschiedenis en natuurlijk de moves. Toen heb ik veel bijgeleerd en ben ik zelf nog meer geïntrigeerd geraakt door hiphop in de brede zin."

ACCEPTATIE IN DE HIPHOP SCENE

Michaël accepteert hiphop dus als deel van zijn leven maar wordt hij ook geaccepteerd in de scene? De danser is na veel ‘ja-nee-momenten’ met zichzelf uitgekomen op een genderfluïde benadering van zijn leven en omgeving. "Ik zou mezelf zeker omschrijven als queer – ik draag wat ik wil, of dat nu hakken, sneakers, crop tops of skinny jeans zijn en ga mijn vrouwelijke kant absoluut niet wegsteken – maar niet per se als gay. Vroeger deed ik dat wel maar er ontstond twijfel toen ik me aangetrokken begon te voelen tot mensen met vrouwelijke geslachtsdelen die zich niet per se als ‘vrouw’ profileren. Dat heeft me doen nadenken over gender. Ik heb toen besloten dat mijn grote irritatie met labelling zich vooral daar op toespitst."

"Ik geloof heel hard dat iedereen zowel mannelijke als vrouwelijke energie bevat. De verdeelschaal verschilt gewoon van mens tot mens waardoor je heel mannelijke mannen en vrouwelijke vrouwen hebt maar evengoed vrouwen met erg mannelijke energie en mannen met erg vrouwelijke energie. Het is altijd moeilijk om dat uitgelegd te krijgen aan de gemiddelde heteronormatieve cis-Vlaming maar mij brengt het net veel rust om te beseffen dat de opdeling in genders breder is dan wat zij er van maken. Ik val op energieën, niet op geslachtsdelen. Zo moeilijk is dat eigenlijk niet, hé?"

Over de acceptatie van LGBTQ+ binnen de hiphop scene kan Michaël wel het een en ander zeggen. Beginnen doet hij met de gedachte dat de dans- en muziekcultuur daar toleranter tegenover staan. "De danswereld staat volgens mij mentaal wel een stapje verder. Ik voel me niet altijd even geaccepteerd – er gaan scheve blikken zijn – maar er is minder judgement. Op dance battles moedigt iedereen mij even hard aan als een ander. De vibe is steeds liefdevol en bevestigend. Als ik naar hiphop optredens ga, kan ik wel het gevoel hebben dat er een oordeel geveld wordt. Wanneer iemand redelijk hard met zijn schouder tegen mij aan loopt, weet ik ook wel dat dat niet toevallig is."

"Het probleem ligt volgens mij niet zozeer bij de acceptatie van een geaardheid maar bij het accepteren van het ‘anders zijn’, zeker als man. Hiphop is een machocultuur met veel toxic masculinity en dat botst met het naar voor schuiven van een vrouwelijke energie. Break is gebouwd op agressieve moves waar volgens velen geen plaats is voor frivoliteit. Dat stoort mij heel hard."

© Damon De Backer

'PETIT PAYS, PETIT ESPRIT'

"Twee andere problemen zijn volgens mij onwetendheid en de verkeerde weergave van gay en queer people door de media," gaat Michaël verder. "De onwetendheid kan ik illustreren met een eye-opening voorbeeld. Ik kwam eens in een crop top naar een training en tot mijn grote verbazing reageerde een van de beste breakers van België daar heel positief op. ‘Dressed like an OG’ waren zijn exacte woorden. Ik was wat onthutst en hij vertelde me dat veel breakers in de jaren tachtig crop tops droegen. Dat accentueerde al hun spieren. Buik, schouders, armen... Het is allemaal bloot. In de jaren negentig kwam dan de opkomst van de baggy clothes en werden crop tops gedragen door vrouwen, zoals sommige vrouwen tegenwoordig de oversized hoodies van hun lieven dragen. Zo’n dingen wist ík zelfs niet en weet de gemiddelde mens al helemaal niet. Daarom is het belangrijk om de geschiedenis te kennen."

"En dan is er natuurlijk nog de manier waarop de media omspringt met representatie van de LGBTQ+ community. Het gaat nog teveel om stereotypering, om het ‘janetje’, de ‘Jani’s’ van de wereld. Een Mykki Blanco of Cakes Da Killa tonen een heel ander beeld, een heel sterk beeld dat zowel openly gay als openly queer is. Zij zijn heel belangrijk in een juiste beeldvorming maar jammer genoeg blijft hun platform in de mainstream media eerder beperkt. De vraag is natuurlijk of de gemiddelde Vlaming boodschap heeft aan een genuanceerder beeld... Een vriendin van mij zegt altijd: ‘petit pays, petit esprit’ en eigenlijk kan ik daar enkel bij aansluiten. België toont zich best conservatief op veel vlakken, ook al gaan veel mensen claimen dat dat niet zo is."

PERSOONLIJKE VERHALEN KUNNEN VERBINDEN

We vragen Michaël waar hij dan ruimte voor verbetering ziet. Moet de media gay en queer people een groter platform geven? Moeten er rolmodellen zoals Mykki opstaan in de nationale muziekscene? "Visibiliteit leidt niet per se tot meer acceptatie. Ik stoor me aan hoe televisiemakers gay, queer, transgender of non-binaire personen in programma’s steken zonder enige vorm van achtergrond. Er is geen duiding. Zo maak je mensen niet bewust van de problematiek waar veel van die mensen mee worstelen of hoe moeilijk het is voor iemand om, bijvoorbeeld, uit de kast te komen. Toch komen veel Vlamingen via de televisie voor het eerst in contact met de LGBTQ+-wereld. Een realistischere weergave zou dus al veel doen."

Michaël De Geyter - © Damon De Backer

"Tegelijkertijd weet ik niet of dat de weg met het meeste succes is, een bedenking die ik ook maak bij rolmodellen als Mykki Blanco. Uiteraard helpt het dat er mensen op een podium onze rechten vertegenwoordigen maar ik denk eigenlijk dat meer acceptatie vooral vanuit persoonlijke verhalen kan komen, verhalen die heel relatable zijn. En dat is dan een rol die ikzelf ook meer op mij kan nemen. Via mijn sociale media moet ik meer uitkomen voor mezelf en meer awareness ondersteunen via reposts, shares en het delen van informatie en verhalen. Joppe De Campeneere is daar bijvoorbeeld een sterk voorbeeld in. Hij staat niet boven iemand, hij is gewoon een van ons die samen met ons vecht vanuit de crowd. Sowieso is dat iets waar ik mezelf ook meer op toe wil leggen."

Het inzicht van zijn eigen belang kwam er voor Michaël door zich het afgelopen anderhalf jaar te smijten op zijn dans- en modelcarrière. "In het begin deed ik veel commerciële opdrachten. Daar heerst binariteit. Man is man, vrouw is vrouw. Dat is niet hoe ik het zie. Door meer eigen projecten te ondernemen, ben ik me bewuster geworden van wat ik kan bereiken. Als danser bij Dolly Bing Bing ga ik actief de grenzen van gender en andere taboes zoals naaktheid uitdagen. Als je dan reacties krijgt als ‘door wat jij doet voel ik me comfortabeler in mijn vel en durf ik meer mezelf te zijn’ weet je gewoon dat je dat niet zomaar naast je neer kunt leggen. Ik voel me soms kwetsbaar en bekeken tijdens de shows met Dolly maar ik zou het nooit opgeven. Het is mijn manier om het debat open te trekken en de perceptie van mensen te beïnvloeden, so I will only do it more."

Lees ook de andere interviews in deze serie, met Martha Da'ro, Dolly Bing Bing en Hendrik Wittock.



All new articles