CHECK OUR AGENCY For all your social storytelling needs

Russ: “België is altijd al goed voor me geweest, zeker Antwerpen.”

Met meer dan 119 000 followers op SoundCloud, bijna 61 700 Facebook likes, een uitverkocht concert op een zondagavond in een zaal voor 1100 mensen en ongeveer 3 000 000 views van zijn laatste twee gereleasete video’s op zijn diemondotcom YouTube-kanaal, is Russ “finally blowing up”. Dat is, om het met zijn woorden te zeggen, “long overdue”. Russ heeft een slordige 76 tracks gereleaset via SoundCloud in het afgelopen jaar alleen al, meestal met amper één week tussen de releases in. Het is bijna alsof je favoriete serie al jaren doorloopt… Je kan proberen om niet excited te worden over Russ, maar volgens ons wordt ie met gemak ‘Your Favorite Rapper’. Blijkt de man ook nog eens een vriendelijke en hardwerkende kerel te zijn. “So, you want to do an interview? Okay, let’s do this.

Interview door Nathan Wittock, redactie en vertaling uit het Engels door Hendrik Wittock - read the English version of this article
 


James Brown kreeg de titel van ‘hardest working man in show business’ , maar volgens ons ben jij toch ‘the hardest working man in hip hop’ momenteel.

Russ: Bedankt!
 

Je releasete 76 tracks via SoundCloud, meestal om de week. Hoe hou je dat tempo vol?

Russ: Volgens mij kan dat omdat ik super self-sufficient ben in de studio. Ik heb niemand anders nodig om iets gedaan te krijgen dus is het redelijk simpel voor mij om songs te maken in die zin. Ik denk dat heel wat artiesten die een song willen maken denken “Oké, waar haal ik de beat vandaan? Wie gaat de track opnemen? Wie zal er mixen, laat staan masteren?” Ik doe gewoon alles zelf. Een song maken is voor mij misschien gewoon veel toffer omdat ik weet “Ooh, over een uur is het hele ding in kannen en kruiken!”.
 

In een van je recente tracks ‘Manifest’ lijk je het te hebben over je route en, om je eigen woorden te gebruiken, hoe je eindelijk voor de doorbraak staat. Hoe voelt dat?

Russ: Het is bijzonder. Het voelt niet aan alsof het echt aan het gebeuren is, omdat ik het natuurlijk zo persoonlijk meemaak. Vergelijk het met een surreële mist, of gewoon een “what the fuck”-gevoel, begrijp je? De show van vanavond bijvoorbeeld: 1100 mensen, uitverkocht! Het universum zit gek ineen omdat, hoe snel je ook wil dat de dingen gaan, je moet de dingen toch dag per dag afwachten. Als ik nu 17 was en ik nam mijn eerste song op en de volgende dag zou ik voor een uitverkochte zaal van 1100 mensen staan zou dat ongelofelijk zijn. Maar omdat alles zo gradueel verlopen is voor mij – het ging zeker niet over een nacht ijs – voelt het eerder als “Yeah! It’s about time!” dan “Oh my god, what the fuck is this?” In mijn hoofd zou ik al arena’s moeten doen en zo… Fucked up eigenlijk, want ik zou dit soort dingen volledig moeten omarmen.
 

Het lijkt wel alsof er drie fragrances of Russ zijn. Je hebt de smooth dingen zoals ‘Losing Control’ en ‘Someone To Drink With’, en je hebt de tongue-in-cheek stuff zoals ‘Don’t Waste My Time’, maar je hebt ook meer in-your-face beats zoals ‘Yung God’ en ‘I Can Tell’ –

Russ: (Valt in) Ja, inderdaad, en ‘Pull The Trigger’, zou je dat ook in die categorie plaatsen?
 

Absoluut!

Russ: Interessant…
Tourmanager: Daar hou ik wel van.
Russ: Ik ook.
 

Weet je op voorhand hoe een song hoort te klinken, of is dat iets wat natuurlijk komt, tijdens het proces?

Russ: Ik weet wat ik probeer te doen, snap je? Maar ik denk niet zo in hokjes eigenlijk… (Lacht)
 

Jij hoeft dan ook geen interviewvragen op te stellen…

Russ: Inderdaad! Ik weet dus wel wat ik probeer te doen. Ik weet “Oké, dit wordt er een voor de meisjes”, of zoiets. Het begint eigenlijk altijd met “Dit is wat ik wil doen. Ik weet dat dit een megatrack wordt.” Soms heb ik zin om smooth en trage shit te doen zoals ‘Losing Control’, of ‘Potential’ en ‘In Between’, en soms heb ik zin om wat steviger te gaan en dingen als ‘Too Many’ of ‘Waste My Time’ en ‘Do It Myself’ te maken. Soms wil ik gewoon bars geven, zoals in ‘Pull The Trigger’ of de freestyle stuff op elk album dus euh… ja. Maar soms – (Bedenkt zich plots) Je bent een categorie vergeten. Ik heb ook heel erg persoonlijke dingen zoals ‘Goodbye’ en ‘Titanic’, of ‘Gypsy’, dat soort dingen.
 

Zoals ‘Single Parent Anthem’?

Russ: Precies! ‘Single Parent Anthem’ hoort daar ook bij. Weet je, die track werkte niet zo goed als ik gedacht had. Ik dacht dat dat echt huge zou zijn voor alleenstaande ouders. Dat was het dus niet. Ik weet nog dat ik het pushte en dat de track het nog steeds niet zo goed deed als eerder werk. Ik snapte niet echt hoe dat kwam.
 

Misschien net omdat het zo persoonlijk is?

Russ: Ja, zeker, het is een heel specifiek onderwerp.
 


In ‘Favorite Rapper’ rap je over hoe je al sinds je 17 onze favoriete rapper wil worden. Een eerder klassieke vraag: wie zijn jouw favoriete rappers en hoe hebben die je beïnvloed?

Russ: Toen ik jonger was was dat Eminem. Eminem en 50 cent. Toen was ik zeven, mijn eerste ontmoeting met hiphop. Maar weet je, nu is het eerder Drake en Kanye. Ik heb altijd fases wat rappers betreft. Er was een tijd dat ik mega into J.Cole en Kendrick was, voordat ze echt groot werden. Maar ik ben altijd een Drake fan geweest en een Kanye fan. Ik had een fase waarin ik echt dweepte met Lil Wayne. Het gaat dus in fases, maar Drake en Kanye zijn wel stable.
 

Heel wat mensen bewonderen je om je Doe Het Zelf-aanpak. Wat veel mensen vergeten is dat je alles, ‘de vruchten van je arbeid’ zeg maar, gewoon gratis weggeeft.

Russ: Helemaal voor niks, ja. (Lacht)
 

Wat motiveert je om dat te doen?

Russ: Goh, voor mij is het doel gewoon om zoveel mogelijk mensen te bereiken met mijn muziek. Ik wist dat, als ik die songs release en ze enkel via iTunes beschikbaar zou maken, ik heel wat mensen zou uitsluiten. Je kan mijn tracks kopen via iTunes als je wil, maar het zal altijd gratis beschikbaar blijven. Ik bedoel, je kan dingen sowieso gratis krijgen als je wil, … Ik wil gewoon dat mijn muziek voor iedereen beschikbaar is. Dat is tenslotte waarvoor je ’t doet.
 

En het lijkt te lukken; je concert aan de andere kant van de wereld is uitverkocht.

Russ: (enthousiast) Spelen voor 1100 mensen in Antwerpen! Zalig toch?
 

Laatste vraag, eentje met statistics: Je hebt 119 000 volgers op SoundCloud,…

Russ: Wow!
 

… 61 633 likes op Facebook, …

Russ: Crazy!
Tourmanager: That is crazy…
 

… en, natuurlijk, je concert van vanavond is uitverkocht. Dus, hoe voelt dat nu, weten dat er zoveel mensen aan de andere kant van de wereld op de been zijn om je aan het werk te zien?

Russ: Het is van de pot gerukt. Ik denk dat het pas tot me door zal dringen wanneer ik dat podium op wandel, snap je wat ik bedoel? ’t Is zo van… “FUCK! 1100 mensen!”. De enige andere keer dat ik voor zo’n groot publiek speelde was ik het voorprogramma. België is goed voor me geweest, zeker Antwerpen. Maar het blijft een mind fuck. Het is echt absurd, maar het is de grootste show van de tour.
 

Wij kijken er alvast naar uit.

Russ: Oh, blijven jullie ook kijken? Sick.
 

Natuurlijk! En om je een idee te geven, we waren hier al een paar uur voor aanvang en er stonden al mensen buiten.

Russ: Jesus Christ. What the fuck?!
Tourmanager: Dat is ongelofelijk.
 

Ze zaten te picknicken om toch maar vooraan te kunnen staan straks.

Russ: No shit! Fuck me… Epic.
 


Nog epischer: Russ’ concert later die avond na een meer dan overtuigend optreden van opener K1D, die we zeker in het oog houden. Trouwens, om het verhaal af te maken: de meisjes die we vooraan aan Trix tegenkwamen uren op voorhand, kregen hun zin. Ze renden de concertzaal gillend in en belandden helemaal vooraan. Verdiend. Aan hen die het nog niet wisten, en om Russ nog maar eens te citeren, “hold on I’m coming to the rescue”. Bedankt voor de avond, Russ!

Volg Russ op Facebook, Instagram en SoundCloud!
 

 

Met dank aan Trix Antwerpen



All new articles