Waarom Cultural Appropriation niet zomaar politiek (hyper)correct gelul is

’t Leven is best ingewikkeld als je iedereen tevreden wil houden, maar er zijn zekerheden: ben je blank en heb je van dat sluik, muisgrijs haar, laat de dreadlocks dan links liggen. Voor de rest ben je vrij om je haar in een vetkuif, een crop cut of weten wij veel wat te dragen – al is de man bun nu toch echt bijna voorbij… In dit opiniestuk wordt dieper ingegaan op de vraag wat er dan mis is met dreadlocks voor blanken, want "Justin Bieber heeft er ook!” Klopt! En het ziet er ook bij Bieber belachelijk uit. Maar er is natuurlijk meer aan de hand en dat beest heet cultural appropriation

Tekst door Hendrik Wittock
 

Cultural appropriation is zo’n begrip waarvan de meeste mensen meteen defensief worden: “Oh nee, nu ga je zeker onze awareness raisen?” White privilege, daar mag je je best een beetje gek over voelen. Een beetje bewustwording van je historische dominantie op het wereldtoneel is géén zonde. Niet dat je je daar dan meteen schuldig over moet gaan voelen. Alsjeblieft, als je al gewoon geen racisme en haat uitdraagt en de ruimte en aandacht geeft aan anderen om zich te laten horen dan kom je al een heel eind. Een voorbeeld, wanneer er zwarte mensen zijn die het niet lekker zit dat ieder jaar op 6 december mensen zwart geschilderd worden en in apenpakjes kadootjes moeten ronddragen, dan mag je daar gewoon mee ophouden. Maar ik wijk uit…

Bieber en z’n dreadlocks dus. Lelijk, ja, maar ook exemplarisch voor de manier waarop popcultuur elementen van subculturen overneemt, tot de mensen het beu zijn en weer wat anders willen natuurlijk. Wat het wél doet is cultural appropriation plots bespreekbaar maken. Dat is broodnodig want mensen lijken het niet te begrijpen. Toen een zwart meisje een blanke jongen met dreadlocks voor het blok zette over zijn kapsel, leek hij niet te begrijpen waarom ze boos was. Echte woede? Uit de hand gelopen frustratie? Of gewoon ‘haar regels’ zoals één bron opperde, in een poging mee te dingen naar de prijs voor ‘meest seksistische en misogyne kutopmerking ooit’. Daar mogen mensen ook eindelijk eens mee ophouden, maar ik wijk alweer uit. 
 


 

What’s the big deal? Wel, oké, je kan een typisch cultureel fenomeen overnemen, maar neem je dan alle andere facetten van de subcultuur mee? Ook die facetten die minder ‘hip’ of ‘cool’ zijn? Cultural appropriation betekent niet dat je niet mag dragen wat je wil of er niet mag uitzien zoals je wil. Je mág doen wat je wil, maar educate yourself. Ken je Google al? Als je 't goed doet dan doe je aan zogeheten cultural exchange, de goedbedoelde versie van 'geïnspireerd raken'. Bijvoorbeeld een tapijt kopen in Marokko versus tapijten kopen uit IKEA met een Marokkaans geïnspireerde print... 

Het punt is dat ‘etnische’ looks nog steeds gestigmatiseerd worden. Ze worden bijvoorbeeld gezien als onprofessioneel. Bij ‘etnische minderheden', that is. Wanneer blanke meisjes braids dragen is dat edgy, als een zwart meisje dat doet is het hood. Meteen de reden waarom Zara uit uw zomergarderobe geweerd mag worden: de keten sloeg de bal mis toen aan het licht kwam dat de twintigjarige Cree Ballah gepest was om haar braids. Not cool. Het blijft natuurlijk niet bij een geïsoleerd nieuwsfeit en dat zou je al moeten weten, want niemand minder dan The Hunger Games’ Ruthie, ook wel Amandla Stenberg in het echte leven, postte er meer dan een jaar geleden een perfect educatief filmpje over.
 

 
Appropriation occurs when a style leads to racist generalisations or stereotypes when originated, but is deemed as high fashion, cool or funny when the privileged take it for themselves.

En nu het moeilijkste deel, checking ourselves. Want, zoals Stenberg ook zei “What if America loved black people as much as black culture?”, gaat die vlieger ook op voor Europeanen, voor Belgen? Moeten de Gentse feesten een verbodsteken krijgen voor dreads bijvoorbeeld? Wat denk jij? Dreads in een Belgische context, cultural appropriation of niet?
 

 



All new articles