Waarom vrouwelijke artiesten niet alleen op internationale vrouwendag aandacht verdienen

Ook Chase brengt op 8 maart, internationale vrouwendag, ode aan vrouwelijke artiesten in hiphop. Want tot op de dag vandaag zijn vrouwen nog steeds minder talrijk dan mannen in zowat elke discipline binnen hiphop. Is dat omdat ze minder talent hebben? Absoluut niet. Is hiphop puur mannencultuur? Allerminst. Het onevenwicht blijft zichtbaar maar veranderingen zijn op til. Denk aan het immense succes van Cardi B, Princess Nokia en IAMDDB. Maar ook aan de ijzersterke Coely, de bada$$ Blu Samu en de clip van ZG’s ‘Outfit van m’n daddy’ waarin vrouwen de hoofdrol spelen.
 
De oorzaak van die onderrepresentatie is niet eenduidig en ligt al zeker niet bij ‘de man’. Het gaat eerder om een geschiedenis die we tot op heden meedragen, gedragen door denkkaders die afstammen van een archaïsche rolverdeling. Maar daar stappen we zachtjesaan van af. Chase sprak met de founders van Outslick Magazine, een Nederlands magazine dat zich richt op vrouwelijke hiphopartiesten, en met streetartist Kitsune, actief in Gent en op duizend en één online streetartplatformen. We praten over hoe zij de toekomst van vrouwen in de hiphopscene zien en het belang van alternatieve stemmen in dit verhaal.
 

 

Wat is Outslick?

Liselot: Outslick is een magazine dat vrouwen in hiphop extra in de kijker wil zetten. We begonnen het magazine met z’n vieren: Floortje Willemse (22), Liselot Peerenboom (21), Tjoy Bousche (19) en Milou van der Walle (21). 

 

 

Wie is Kitsune?

Mijn naam is Jolien en ik werk voor een aantal streetart organisaties zijnde Streetart Belgium, The Crystal Ship en Wallin vzw. Daarnaast doe ik zelf aan streetart onder het alias Kitsune.

 

 

Jullie begonnen met Outslick als een magazine dat zich op vrouwen in de hiphopindustrie focust. Was dat nodig?

Floortje: Ja, dat gevoel hadden we wel. We maken Outslick natuurlijk niet alleen voor vrouwen maar gewoon voor iedereen die van hiphop houdt. We vonden wel dat vrouwen nog niet dezelfde bezetting kenden als mannen in de hiphopscene: mannen worden veel meer geboekt, staan veel meer op de voorgrond en vrouwen zijn nog steeds in de minderheid. Via een magazine wilden we die kloof verkleinen.

Liselot: Daarnaast hadden we het gevoel dat we heel erg moesten graven naar vrouwelijke hiphopartiesten. We ontdekten zulke ondergewaardeerde en onbekende vrouwen waarvan we dachten: “yo, dit moeten we gewoon met de buitenwereld delen.”

Floortje: Outslick is er voor nieuwe gezichten en gevestige waarden. Die laatste zien we als rolmodellen waar andere meisjes van kunnen leren. Outslick wil meer zijn dan een leuk verhaal over de artiest.

 

Is er volgens jullie een verschil tussen vrouwen en mannen wanneer het gaat om bekendheid verwerven?

Liselot: Wat ons opvalt is dat de vrouwen die wij interviewden daar helemaal niet zo mee bezig zijn. Ze voelen zich over het algemeen helemaal niet ondergewaardeerd of minder serieus genomen, wat wij in eerste instantie misschien wel verwachtten.

Floor: Sommige artiesten haalden wel de ‘mannenmuziek’ aan waarin wordt gerapt dat vrouwen met hun booty moeten shaken en halfnaakt zijn. Zij willen dat ook meisjes zulke muziek gaan maken zodat ze kunnen meezingen met lyrics over jongens scoren. Toch zijn de meeste meisjes minder bezig met dergelijke lyrics maar vooral met hun eigen muziek. De meerderheid is super postitief en klaar om hun ding aan de wereld te tonen.

 

Waarom zijn vrouwen vandaag zo ondervertegenwoordigd in de hiphopwereld? 

Floortje: Tegenwoordig krijgen we te maken met een nieuwe wave want hiphop wordt steeds groter. Hiphop ontstond uit straatcultuur en straatcultuur bestaat nu eenmaal voornamelijk uit mannen en weinig vrouwen. Vandaag zien we hiphop evalueren van straat- naar popcultuur, wat een effect heeft op het aandeel vrouwen. Dat aantal zal blijven groeien maar het is een beetje wennen voor velen. Gelukkig kent de wereld vandaag heel wat harde vrouwen die rappen over mannen fixen en geld. Daarnaast zijn er heel wat mannelijke hiphopartiesten die afstappen van het macho-plaatje en rappen over hun gevoelens en onzekerheden. We zijn dus met z’n allen getuige van een ommekeer en die is nog lang niet op z’n einde.

Jolien: Ik denk dat de voorbije jaren veel meer vrouwen in de streetart-scene verschenen zijn. Daarnaast zijn er ook heel wat vrouwelijke gevestigde waarden, ik denk bijvoorbeeld aan Maya Hayuk. Waarom Streetart een mannenwereld zou zijn? Misschien omdat het helemaal niet glamorous is: het verven gaat door op straat in de kou. 

 

Krijg je soms opmerkingen die wijzen op je vrouw-zijn?

Jolien: Eigenlijk wel. Toen ik net begon kreeg ik vaak de opmerking: “heb je dat volledig zelf gedaan?” of “Wie heeft je geholpen?”. Heel rare opmerkingen die waarschijnlijk onschuldig bedoeld zijn maar toch wijzen op een bepaalde manier van kijken naar een vrouw die verft. Natuurlijk heb ik alles zelf gedaan, hoe zou het anders in z’n werk gaan? (lacht) Op straat krijg je sowieso opmerkingen van andere mannen. Een vrouw die zich bezighoudt met streetart heeft blijkbaar iets exotisch. De druk om echt goeie dingen te maken is daarom ook groter.

 

 

Hoe combineren jullie misogyne teksten met jullie liefde voor hiphop?

Liselot: Over het algemeen voel ik me gewoon niet zo aangesproken en dat zorgt er ook voor dat ik lekker kan gaan op vrouwonvriendelijke teksten in de club.

Floortje: Er zijn echt wel tracks die te ver gaan en me oncomfortabel doen voelen. Wanneer zo’n nummer speelt distancieer ik me door even een biertje te halen of een sigaret te roken. Ook ik voel me niet aangesproken omdat tegenover misogyne teksten ook veel tracks bestaan waarin vrouwen hun seksualiteit vieren. Liever accepteer ik dat zulke nummers bestaan en stel me erboven. Je kan zeggen dat die tracks niet mogen bestaan maar ze zullen er altijd blijven. Ik denk dat zodra wij vrouwen het bestaan van die muziek accepteren, we samen sterker staan en de toekomst in een andere richting sturen. Op die manier komen we veel verder dan wanneer we aan de zijlijn gaan roepen dat we in de minderheid zijn en dat het niet eerlijk is. En om eerlijk te zijn: Ik denk dat het tijd is dat vrouwen in hun teksten tonen dat ook zij seksuele wezens zijn en dat dat heel normaal is.

Jolien: Ik probeer die teksten met een korrel zout te nemen want veel mannen uit de hiphopscene zijn heel vrouwvriendelijk. Het is de vrijheid van de kunst of zo? Persoonlijk luister ik minder naar vrouwonvriendelijke teksten maar soms is daar geen ontkomen aan. Neem nu Dope D.O.D, ze zijn gigantisch vrouwonvriendelijk maar ik feest daar wel graag op net omdat die muziek zo rauw en duister is.

 

Waar ligt volgens jullie dan de grens tussen lyrics over flirten en seks en ronduit vernederende teksten?

Floortje: Ik weet niet waar de grens ligt en ik betwijfel of er een is. Ik denk dat iedereen maar gewoon moet luisteren waar hij/zij zich comfortabel bij voelt.

 

Hebben jullie het gevoel dat vandaag het klimaat rond vrouwen in hiphop anders is dan vroeger?

Liselot: Ja, zeker. Vandaag heb je in Nederland figuren zoals Latifah die aan jonge meiden tonen dat vrouwen ook hiphopartiest kunnen zijn. Je ziet nu al ook gewoon veel jonge meiden zoals een Ella John, S10 (zie foto), allemaal rond de zestien jaar oud, die nu gewoon optredens rocken. Ik kan stellen dat er nu al heel wat veranderd is in vergelijking met vijf jaar terug. Als ik me dan voorstel hoe de toekomst er over vijf jaar zal uitzien, denk ik echt dat nog meer vrouwen hun plaats zullen claimen.

 

 

Wie zijn volgens jullie sterke rolmodellen?

Floortje: IAMDDB, ik vind haar echt super hard, ze maakt echt de meest gekke shit en ze heeft gewoon schijt. Ook Coely kan tekenen als rolmodel. S10, waar Liselot het net over had, rapt over haar depressie en de stemmen in haar hoofd.

Liselot: Ik denk aan een Ace Tee uit Duitsland of een Nathy Peluso uit Argentinië. Ik denk dat hiphop in de toekomst niet enkel diverser wordt op vlak van gender maar dat we ook meer verschillende talen en invloeden zullen horen.

 

Jullie organiseren ook offline evenementen, wat gebeurt daar?

Liselot: Naar aanleiding van ons eerste magazine gaven we een releaseparty in Amsterdam met een zowel vrouwelijke als mannelijke line-up. In december hielden we ook een couchsession over diversiteit in de hiphopindustrie. Aankomende donderdag 8 maart komt de tweede releaseparty eraan.

Er moet iemand zijn die zegt: “ik pik dit niet, ik wil er ook bij want ik hoor erbij.”

Zijn er volgens jullie meer Outslick-achtige initiatieven nodig of zal het aandeel vrouwen – mannen in hiphop zich over de tijd wel balanceren?

Floortje: Hierover hebben we heel veel gepraat want voor we met Outslick begonnen hebben we grondig onderzoek gedaan naar wat al bestond. We vroegen ons af: Is een apart platform voor vrouwen nodig? Of moeten we aanvaarden dat er nu eenmaal minder vrouwen dan mannen deelnemen aan de hiphopscene? Weet je, er gaat niets veranderen als niemand iets zegt, dat staat voorop. Zonder alternatieve stemmen blijft alles zoals het is. Er moet iemand zijn die zegt: “ik pik dit niet, ik wil er ook bij want ik hoor erbij.” Het punt is dat wij van Outslick niet geloven in een negatieve benadering. We hebben iedereen nodig in dit verhaal, ook mannen. Ik denk dus dat het belangrijk is voor toekomstige platformen om hun verhaal op een positieve manier te brengen zodat iedereen zich betrokken voelt. Vrouwen mogen gerust een voorzetje krijgen maar ook in Outslick besteden we aandacht aan mannelijke artiesten.

 

Jolien, is een all female streetart crew nodig volgens jou?

Jolien: Persoonlijk ga ik vaak met mannen verven en ik zie daar geen problemen in maar aan de andere kant zou het cool zijn moest er opnieuw een vrouwelijke crew ontstaan. In een groep vrouwen moet je je minder verantwoorden (zie: opmerkingen) en zijn dezelfde vooroordelen bekend. Er bestaan al zoveel mannelijke collectieven dus waarom niet?

 

Het gaat gelukkig niet allemaal zo slecht met de wereld. Out The Frame heeft een line-up die ongeveer voor 50% uit vrouwen bestaat. Benieuwd naar hoe zo’n avond eruit ziet? Kom op 10 maart langs in de Vooruit.



All new articles