Wat The Weeknd ons kan leren over Gert Verhulst

Florian Deroo en Sam Ooghe ontginnen de vruchtbare ondergrond van pop - en hiphopmuziek, op zoek naar ideologie, symboliek en existentiële rust. Ze zagen erover bij hun puberzusjes en schrijven er artikels over in de reeks 'Go Deep'. Vrij lange artikelen zijn dat. Gelukkig is 'de longread' weer helemaal terug!

 


Ik heb een schattig nichtje. Onlangs, op een familiefeest, deelde ze dolenthousiast mee dat ze auditie ging doen bij The Voice van Vlaanderen. Ik gaf haar een serieuze dreun en schreeuwde het idee uit haar hoofd. Ik was bang dat ze in de wereld van glitter en glamour volledig zou ontaarden en zou eindigen als seksslavin van Gert Verhulst, of zo. Aan tafel werd het stil en mijn nichtje, om het licht uit te drukken, was in shock. Hoe zou je zelf zijn als je zulke dingen te horen krijgt op je elfde, wanneer je nog niet weet dat Samson geen hond is maar een pop die langs zijn anus bestuurd wordt door een harige mannenarm? Het is hoe dan ook beter dat ik haar koste wat kost bescherm tegen de hachelijke wereld van de faam.

Mijn wantrouwen tegenover beroemdheid lijkt misschien overdreven maar is het dat wel? Hoeveel wereldsterren blijven hoe ze waren? Meer nog, hoeveel wereldsterren sterven niét aan een overdosis cocaïne? Eén van de recentere topartiesten, The Weeknd, lijkt nu al te bezwijken voor extravagante orgieën en drugsfeestjes. Voor velen lijkt de zanger met het ananashoofd misschien de zoveelste hedonist die met zo’n leven dweept in zijn muziek, maar neen: hij is bang voor de terugslag. Het centrale thema in zijn werk is misschien zelfs net de gevaarlijke kant van de roem, al is dat aan de oppervlakte niet meteen duidelijk.

Om het een beetje concreter te maken, en ook omdat The Weeknd ons heel wat kan leren over ontsnappen aan de toorn en pik van mediamachines als Gert Verhulst, wil ik jullie graag drie clips tonen: ‘The Hills’, ‘Can’t Feel My Face’ en ‘Tell Your Friends’. De nummers zijn één voor één hits, maar de video’s bewijzen dat de artiest erachter zoveel meer is. Jawel, leerlingen: vandaag bekijken we videoclips! Joepie, geen les! Filmpjes kijken! Er levenslessen uit trekken! Masturberen onder tafel!
 

De duivel doodschieten en scheuren in snelle auto's

Het eerste clipje dat gereleaset werd, is dat van ‘The Hills’:
 


Bebloed, maar apathisch as always kruipt The Weeknd uit een gecrashte sportauto, begeleid, as always, door twee hoerige dames, dit alles op de tonen van helstrompetten. Afgaande op de lyrics wandelt hij richting de woning van zijn minnares, die hij enkel kan batsen om “half past five”, wanneer haar echtgenoot de deur uit is. Tijdens zijn strompeltocht verdwijnen de twee dames mysterieus en helemaal alleen komt The Weeknd aan bij de villa van zijn geliefde.

Het is echt zo’n spookhuis waar enkel de debielen in horrorfilms binnenwandelen. Het interieur is volledig verwoest, maar alles is er wel maagdelijk wit, zeker in contrast met de zwarte contouren van The Weeknd zelf. Traag wandelt hij de trappen op, waar de hemelse sfeer plaatsmaakt voor een helse, rode gloed. Verward ziet hij de twee vrouwen van zo-even in een zetel zitten, naast een onheilspellende figuur.
 


Die figuur toont The Weeknd een appel, de verboden vrucht. “Delen?”, lijkt hij als een volleerde Romelu Lukaku te suggereren. Deze man is de representatie van de duivel en hij wil een deal sluiten, zo lijkt het wel. Rare video, zo geïsoleerd.

Wanneer de video voor ‘Can’t Feel My Face’ kort erna uitkwam, werd duidelijk dat de vorige clip deel uitmaakt van een groter verhaal.
 


The Weeknd, die Michael Jackson lijkt te imiteren, brengt zijn hit voor een publiek dat zijn optreden maar matig lijkt te appreciëren. Op 1:08 wandelt een oude bekende de club binnen: de duivel, zoals steeds vergezeld van (een) vuur(tje). Kort erna gooit een boze vrouw haar drankje over The Weeknd. Uitendelijk besluit de duivel om The Weeknd, doordrenkt in alcohol/zonde, in de fik te steken.

Het resultaat? The Weeknd is ineens on fire en ook het publiek gelooft erin, op hetzelfde nummer waarop hij zonet uitgejouwd werd, nota bene. Vlammen als metafoor voor succes, wat een doorzichtige en goedkope truc, toch? De kern is echter dat het vuur waarin The Weeknd danst, aangestoken is door zonde: alcohol en een deal met de duivel. Wanneer hij naar buiten rent, lijkt de zanger heel bang en verbrandt de camera.

Wat betekent dit? Vooral, denk ik, herinnert The Weeknd ons eraan dat het aardse vuur verschroeiend is, het verteert wat het verbrandt. The Weeknd is door de duivelse deal wel populair geworden, maar heeft de vlammen niet onder controle en gaat er zelf aan ten onder, een beetje zoals (wijlen!) Michael Jackson. Is de duivel een Amerikaanse Gert Verhulst? Of is het een allegorische manier om de gevaren van de roemrijke wereld voor te stellen? Of angst om op te branden en van het wereldpodium te verdwijnen? Hoe dan ook, Flammazine zalft deze brandwonden niet.

De laatste release van de triptiek is het (relatief) minder bekende ‘Tell Your Friends’:
 


De video opent met een shot van een brandende struik in een godverlaten, woestijnachtig landschap, een verwijzing naar de braamstruik uit Exodus waardoor Mozes de Tien Geboden kon horen uit de mond van God. Belangrijk is dat de Bijbelse struik niét verteerde, maar eeuwig kon blijven branden. The Weeknd ziet de struik, maar wandelt er, in tegenstelling tot Mozes, op het gemakje langs. God links laten liggen, de ultieme daad van hybris.

De zanger loopt naar een put waarin hij een kloon van zichzelf ter aarde bestelt, die bovendien de tekst aan het zingen is. De dansende artiest is een stuk van zichzelf aan het begraven, namelijk het deel dat een deal met de duivel sloot en al te snel opgebrand is, in tegenstelling tot de braamstruik. Ondertussen is er één man die met dit alles niet kan lachen: de duivel. Zichtbaar geïrriteerd wandelt hij op de dealbreker af en The Weeknd knalt ‘m dood.

Voldaan wandelt de artiest richting een zwarte sportwagen waarin hij, begeleid door dezelfde helstrompetten uit ‘The Hills’, wegraast. Op de radio speelt met ‘Real Life’ nog een nummer van The Weeknd: hij is machtiger dan de duivel én dan God. Hij is een self-made wereldster die moest moorden om de top te bereiken maar nu kan hij voor altijd de wereld beheersen in zijn glimmende voitures.
 

In de kont geneukt door Gert Verhulst

Maar dat is niet wat The Weeknd wil vertellen. De eigenlijke bigger-than-God-boodschap van de bovenstaande lezing, zelfs al zit-ie verborgen onder wat Bijbelse subtekst, zou eigenlijk niet veel beter zijn dan het megalomaan gezever van kerels als 50 Cent of Akon. De artiest vertelt het op een elegantere manier, maar het komt op hetzelfde neer: who gon’ stop me, huh?

Door visuele clues te volgen wordt de boodschap van The Weeknd veel donkerder. In deze alternatieve lezing blijven de symbolen intact maar moeten we de clips herschikken. Het verhaal begint opnieuw met ‘Can’t Feel My Face’. The Weeknd is onpopulair, wordt door de alcohol bedekt in zonde, de duivel zet z’n carrière in lichterlaaie en de artiest is bang. In de volgende video, ‘Tell My Friends’, negeert hij het goede pad van God en begraaft hij de populaire ik, die een deal gesloten heeft met de duivel. The Weeknd schiet de antichrist dood en voelt zich vrij. In z'n zwarte sportwagen rijdt hij richting onsterfelijkheid en de heuvels in de verte, met de nodige snuifjes drugs en vrouwen.
 


Hier komt echter het turning point. In het openingsshot van ‘The Hills’ klautert The Weeknd uit… een zwarte sportwagen. In zijn hoogmoedig enthousiasme is The Weeknd uit de bocht gevlogen, en in de plaats van zijn geliefde vindt hij de duivel, die hij in de vorige video doodgeschoten had. De twee vrouwen van de autocrash zijn diens handlangers en de minnares diende als lokaas. De onsterfelijke antichrist, met de verboden vrucht in zijn handen, herinnert een verbouwereerde The Weeknd eraan dat het onmogelijk is om te ontsnappen aan zijn toorn en het verterende vuur. Volgende daden van hybris zullen resulteren in de dood. Daar zullen de vrouwen die The Weeknd zo bronstig najaagt wel persoonlijk voor zorgen.

 

Klimmen naar de hel

De boodschap is keihard. Waar de artiest in de eerste, chronologische lezing de duivel kan verslaan, zit hij nu gevangen in diens klauwen. En concreet? De symboliek verwijst enerzijds naar de angst om verteerd te worden door het popvuur, om van de piëdestal te vallen. Anderzijds verwijst het naar de duivelse deal: roem komt at a great price. Word je populair, dan neem je een hap van de verboden vrucht. Dan is er dus ook cocaïne, dan is er de verslaving aan roes door de ongeremde populariteit, dan is er de mogelijkheid dat je jezelf verliest - het helse vuur brandt zo fel dat je zelfs 'je eigen gezicht niet meer voelt'. Als je denkt je te kunnen losmaken uit deze sfeer en gewoon lekker beroemd kunt zijn terwijl je rondrijdt in je coole auto met wat lekkere wijven, krijg je hoe dan ook de backlash. Misschien crash je letterlijk met je wagen, misschien word je gewoon depressief. Of misschien word je gewoon in de anus geneukt door je baas, Gert Verhulst, omdat je alleen zo aan de top kan blijven.
 

Wanneer je onbevlekte nichtje op een familiefeest enthousiast meedeelt dat ze auditie gaat doen bij The Voice, saboteer je dus best de boel. Voor ze het weet zit ze gevangen in een cyclus van drugs, bedrijfscontrole en anale seks met handpoppen. 
 

Disclaimer: de meningen in deze reeks zijn die van de auteurs. Chase wenst Gert Verhulst een lang en gelukkig leven en The Voice blijft het hedendaagse 'brood en spelen'. 



All new articles